Bedankbrief van Aleksei Sokolov

Hij zat vast voor zijn mensenrechtenwerk en werd recent vrijgelaten. Toch blijft Amnesty zijn zaak verder opvolgen omdat hij nog steeds wordt geviseerd. Aleksei stuurde ons een bedankbrief waaruit we graag enkel stukjes meegeven...

Ik besloot om me in te spannen voor de verdediging van de mensenrechten, en op te komen voor de legitieme rechten van zij die van hun vrijheid beroofd zijn. In totaal geïsoleerde omstandigheden is het immers erg moeilijk om voor je rechten op te komen, zelfs levensgevaarlijk.

In 2005 lieten we onze organisatie Pravovaia Osnova registreren die opkomt voor de mensenrechten van gedetineerden. Maar dit was niet zonder gevaar. We werden als vervelend beschouwd en kregen te maken met intimidatie.

Op 13 mei 2009 werd ik gearresteerd op brute wijze. Ze namen mijn tweejarige dochter uit mijn armen, sloegen me op de grond en sleepten me naar de wagen. Ik bood geen weerstand, ik vroeg alleen mijn advocaat te bellen, een wettelijk recht dat me werd geweigerd.

In juli 2009 werd ik "vrijgelaten", dan onmiddellijk terug gearresteerd en beschuldigd van een nieuw misdrijf, waarvan ik vervolgens werd vrijgesproken.

In mei 2010 werd ik veroordeeld tot vijf jaar detentie. Ver van mijn thuis en familie.

Toen ik in de gevangenis zat, stierven mijn ouders en mocht ik niet naar de begrafenis. Ik heb ze niet kunnen vergezellen op hun laatste reis, wat mijn wettelijk recht was. Blijkbaar maakt dit allemaal deel uit van het systeem in Rusland om mensen te bestraffen.

Mijn vrouw bleef achter met een jong dochtertje, ze kon niet gaan werken, niemand wilde haar in dienst nemen en ze kreeg geen financiële steun.

Bundels brieven en briefkaarten kwamen aan in de gevangenis met woorden van steun vanuit Rusland en Europa. Ik kreeg een "berg" van brieven, die ik nauwelijks met twee handen kon vasthouden, en als ik dan terugkeerde naar mijn afdeling, dachten de gevangenen bij het zien van al die brieven in mijn armen, dat ik de brieven bij had voor de hele groep. Daarna raakten ze gewend aan het feit dat ik er zoveel kreeg, soms meer dan voor de hele groep van 150 mensen samen.

Wanneer je zoveel steun krijgt, verdwijnen alle problemen en tegenslag naar de achtergrond, en je beseft dat dit tijdelijke moeilijkheden zijn die ieder mens in zijn leven overkomen. De bundels van brieven en briefkaarten met vriendelijke woorden hebben me geholpen om door deze moeilijke periode in mijn leven te komen. Ik ben erg dankbaar voor alle mensen die reageerden op mijn moeilijke situatie. Ze hielpen mij en mijn familie om deze situatie, die nog niet is afgelopen, met waardigheid door te komen.

Elke brief en briefkaart met vriendelijke woorden van alle goede mensen over de hele wereld gaven me volop energie en vertrouwen dat het kwaad moet worden bestreden, half werk is niet genoeg, je moet doorgaan tot het einde, tot de overwinning.

Wat mijn voorwaardelijke vrijlating betreft, kan ik alleen zeggen, dat ze me niet wilden vrijlaten, ze weigerden mijn wettelijk recht op vervroegde vrijlating, en strafvermindering toe te kennen, op basis van onbeduidende overtredingen (boeken lezen op een ongeschikte plaats, of thee drinken waar het niet is toegestaan enz.).

Op 27 juli 2011 werd ik vrijgelaten. Vandaag ben ik al bij mijn vrouw Gulya. Onze strijd voor mensenrechten gaat voort.

Aleksei Sokolov

PS. Ik wil hieraan toevoegen dat de sterkste steun vanuit het buitenland kwam van mijn vrienden van Amnesty International. In mijn verbeelding maakte ik telkens een reis naar al die fabelachtige streken afgebeeld op de mooie kaarten die Amnesty-activisten me stuurden in de cel. Een reis die ik nooit zal vergeten. Jullie doen ontzettend goed en belangrijk werk. Bedankt, vrienden. Ik wil al jullie brieven en kaarten bewaren om ze later aan mijn kleinkinderen te tonen.