Bericht uit Congo
In maart 2009 vroegen we je een solidariteitskaartje te sturen naar Congolese mensenrechtenactivistes die zich inzetten voor slachtoffers van seksueel geweld. In DR Congo is dat immers zwaar, moeilijk en zelfs gevaarlijk werk. In een brief vertelt Marie Pacuriema van SOFEPADI hoezeer jouw steun haar helpt bij haar werk.
Marie Pacuriema werkt voor de organisatie Solidarité Féminine pour la Paix et le Développement Intégral (SOFEPADI). Ze zet zich in voor vrouwen en kinderen die slachtoffer zijn van verkrachtingen. SOFEPADI geeft medische zorg en juridisch advies en wil de problemen waar vrouwen mee kampen bespreekbaar maken. "Ik probeer de vrouwen te laten begrijpen dat ze rechten hebben, en dat die rechten gerespecteerd moeten worden." Het komt geregeld voor dat de medewerkers van SOFEPADI worden bedreigd. Desondanks gaat Marie Pacuriema door. Dat jouw steun haar daarbij een hart onder de riem steekt, vertelt ze in onderstaande brief.
--------------------------------------
Lieve families,
Lieve vrienden,
Wat een plezier, wat een voldoening omringd te zijn door jullie bemoedigende en troostende woorden.
Het conflict in onze regio is misschien officieel voorbij, maar van vrede is nog lang geen sprake, zeker niet in Oost-Congo. De verkrachtingen en het seksueel geweld die tijdens de oorlog legio waren duren nog voort tot de dag van vandaag. De vrouwen, meisjes en zelfs kleine kinderen die hiervan het slachtoffer worden lijden verschrikkelijk: fysiek, maar ook mentaal. Hoewel de wet seksueel geweld duidelijk verbiedt, wordt ze niet gerespecteerd: daders blijven ongestraft, corruptie viert hoogtij.
Organisaties als de onze blijven vechten voor sensibilisatie op het vlak van seksueel geweld. Daarbij vangen we ook de slachtoffers op en begeleiden hen in hun zoektocht naar medische zorg, psychologische bijstand en gerechtigheid. Dit is moeilijk en riskant werk voor ons. Voor de kinderen die geboren worden uit verkrachtingen is er zelfs geen enkele opvang of bijstand: wat moet er van hen worden? Dit is schandalig…
Nogmaals heel erg bedankt aan elk van jullie voor jullie morele steun.
Dikke kussen aan jullie allemaal.
Marie Pacuriema, 58 jaar, moeder van 3 jongens en 3 meisjes
Bunia, 25 september 2009
-----------------------------------------
Meer informatie
